صبورى ( 1274 - 1227 ) سيّد باقر صبورى ، معروف به حكيم صبورى ، و ملقّب به مدير الاطبّاء ، فرزند سيّد محمّد معروف به درازريش ، در سال 1265 هجرى قمرى برابر با 1227 شمسى در يكى از خانواده‌هاى اصيل و سرشناس گيلان در شهر رشت از مادر زاد و در زادگاه خود به كسب دانش پرداخت و تحصيلات مقدّماتى را به انجام رسانيد . ازآن‌پس راهى تهران گرديد و از افاضل آن سامان فلسفه و كلام و طب آموخت و از آنجا رهسپار بيروت و مصر گرديد و به تكميل معلومات خود همّت گماشت و سفرى نيز به پاريس رفت و با طبّ جديد آشنايى يافت . آن‌گاه به ايران بازگشت و در زادگاه خود به درمان بيماران پرداخت و با فداكارى و ايثار در رفع آلام و رنج‌هاى دردمندان كوشيد و به عنوان طبيبى حاذق و مجرّب شهره گرديد . حكيم صبورى براثر خدمات شايسته‌اى كه نسبت به مردم انجام داده بود ، به پيشنهاد ابو نصر ميرزا حسام السّلطنه ، حاكم گيلان ، از طرف دولت به مديرالاطّبايى ملقّب گرديد . صبورى گذشته از مقام والايى كه در طبابت داشت ، دانشمندى نامور و شاعرى توانا و متبحّر و در سرودن شعر از مهارت كافى برخوردار بود . شعرش شيوا و دل‌نشين و به دور از تكلّف است . ديوان اشعارش در سال 1334 هجرى شمسى به همّت دكتر هادى جلوه و با مقدّمهء استادپور داود و استاد دكتر محمّد معين به چاپ رسيد .